Op zoek naar de juiste dameskleding

“Vrouwen moeten goed gekleed zijn, en vooral mijn vrouw.” Leonard keek even op van de krant en schonk zichzelf een tweede kopje koffie in terwijl hij Pien bevelend aankeek. “Vrouwenkleding is belangrijk,” ging hij verder. “ Een vrouw straalt pas als ze de juiste vrouwenkleding draagt en dat geldt dus ook voor jou.”
“Straal ik dan niet?” antwoordde Pien onzeker.
Leonard schudde zijn hoofd. “Je ben te dik. Morgen moeten we naar het bedrijfsuitje en dan moet ik een goede indruk maken bij mijn baas. Als het kwartje de goede kant op rolt krijg ik misschien wel promotie. En dus moet jij er netjes uitzien.”
“Moet ik echt mee?” vroeg Pien een beetje onzeker. “Ik ken er niemand.”
Leonard keek even op en wierp haar een vernietigende blik toe. “Ja, je moet mee. De vrouw van de baas komt ook. Bovendien… ik dacht dat je winkelen leuk vond?”
”Dat vind ik ook, zolang ik dat maar zonder jou kan doen. Je maakt me altijd zenuwachtig. Als je vindt dat ik iets nieuws nodig heb ga ik liever alleen of misschien met Marietje.”
Leonard las net een interessant artikel over een opgerolde wietplantage en keek geïrriteerd op. “Komt niets van in. Ik ga mee. Het gaat om mijn baas, mijn baan en mijn promotie. Ik weet precies wat je nodig hebt.”
“Wat weet jij nou van vrouwenkleding af,” zei Pien verontwaardigd, terwijl ze haar wenkbrauwen omhoog trok.
“Genoeg,” antwoordde Leonard. “Bovendien ben je de laatste maand behoorlijk aangekomen dus moet ik iets vinden wat die extra kilo’s verbergt.”
“Ik ben zwanger, Leonard,” antwoordde Pien terwijl haar ogen vuur schoten. “Ben je dat soms vergeten?”
Maar Leonard trok zich terug in zijn artikel over de wietplantage en zei toonloos: “We vertrekken over een uur. “

Toen Leonard en Pien de H&M binnen stapten zag Leonard al meteen het perfecte jurkje. “Daar… dat is het, Pien,” zei hij terwijl hij naar een printed wrap jurkje keek met een fijn motief en wat kleine rafels bij de taille voor de wikkellook.
“Da’s me veel te klein,” grinnikte Pien. “Moet je die nauwsluitende pasvorm eens zien.”
“Onzin,” zei Leonard beslist. “Dat is precies wat ik zoek. Wat is je maat, Pien?”
”XXL,” antwoordde Pien gelaten. “Maar nu ik zwanger ben is alles anders.”
“Dat materiaal rekt altijd uit. Volgens mij is dit polyester,” zei Leonard toen hij een XL uit het rek had gehaald. “Ga maar passen. Ze hebben geen XXL, maar dit past ook wel dus. Zie je er lekker slank uit.”
Pien zuchtte. Het had geen zin om ruzie te maken. Leonard zou het zelf wel zien. Ze stapte op de paskamer af en verdween achter het gordijn. Leonard zakte met zijn plompe lichaam op een bankje neer en constateerde niet zonder trots dat hij al binnen twee minuten de juiste jurk had gevonden.
“En?” vroeg hij toen Pien na 5 minuten van gesteun en gehijg nog steeds achter het gordijn stond.
“Ik kom d’r niet in,” kreunde Pien. “Veel te smal.”
Daar geloofde Leonard niets van. Hij stond op en trok het gordijn van de paskamer open. Daar stond Pien met de jurk half over haar hoofd.
“Ik zei het je toch. Dit gaat echt niet,” jammerde Pien.
Maar zo snel liet Leonard zich niet uit het veld slaan. Hij perste zijn lippen op elkaar, zette zijn stoere knuisten aan de onderkant van het jurkje en trok.
“Nee, Leonard.” Pien krijste het uit. “Niet doen. Straks scheurt het nog.”
“Welnee,” sprak Leonard lomp. “Dit is kwaliteitsspul.” En met al zijn kracht dwong hij het wikkeljurkje over de obstakels in Piens lichaam. “Ziezo… kind kan de was doen.”
Toen Pien in het jurkje zat stond het huilen haar nader dan het lachen. “I-Ik kan geen adem k-krijgen, Leonard,” stamelde ze met angstige ogen.
Leonard staarde naar zijn vrouw. “Dat ding is inderdaad te klein. Trek maar uit, dan zoeken we iets anders.”
Maar Pien bleef bewegingloos staan. “Ik kan het niet meer uit krijgen,” snikte ze. “Ik heb hulp nodig.” Leonard gromde boos en begon weer aan het jurkje te sjorren, maar er gebeurde niets.
“Snel… Leonard,” fluisterde Pien. “Ik krijg geen lucht. Gebruik je zakmes dan maar.
”Mijn zakmes? Weet je wel hoe duur zo’n wikkeljurkje is?”
“Alsjeblieft Leonard… “
Leonard kon zijn oren niet geloven, maar toen hij de wanhopige uitdrukking op het gezicht van Pien grondig bestudeerd had trok hij zijn rode Zwitserse alleskunner die ze een jaar eerder bij het Lugano meer gekocht hadden, uit zijn zak en begon hij te snijden.  Een minuut later lag het kapot gesneden jurkje op de grond en zeeg Pien vermoeid neer op het krukje in de paskamer.
Na een korte stilte keek ze op naar Leonard.
“Leonard?”
“ Wat?
“We gaan morgen helemaal niet naar dat bedrijfsuitje van je baas.”
“Huh?”
Pien schudde haar hoofd. “Morgen gaan we naar dokter Morgenrood bij ons op de hoek.”
“Morgenrood? Maar die doet aan huwelijkscounselling? Wat moet ik daar in vredesnaam doen?”
“Je kunt kiezen, Leonard,” zei Pien op beslist. “ Een promotie op het werk of een promotie in je huwelijk. Je mag zelf kiezen welke promotie je wilt.” Ze had haar eigen kleren inmiddels weer aangetrokken en stapte de paskamer uit. “Ik zie je thuis wel… en vergeet niet te betalen voor dat wikkeljurkje.”